Over het verlies van mijn dochter

Dit was het, ik hou van jullie, nee joh doe niet zo gek binnenkort is dit alles een nare herinnering.

Op 12 juli 2013 is in één harde klap alles veranderd, vier weken na deze laatste woorden is onze prachtige getalenteerde Adwa overleden, 26 jaar oud aan de gevolgen van Cystic Fibrosis (taaislijmziekte- CF).

Adwa had CF, een chronische ziekte, een sluipmoordenaar die stil maar gestaag haar lichaam overnam. Als je een kind met CF hebt dan weet je dat de kans groot is dat jij je kind overleeft. Mensen zeggen wel, je wist het dat het waarschijnlijk was dat jij je kind zou overleven. Dat klopt, het was ook altijd dat donkere wolkje wat boven ons hoofd hing maar natuurlijk stond ik daar niet bij stil. Ik ging en ga altijd van het leven uit en zou wel dealen met het onvermijdelijke als de tijd daar zou zijn en schoof het voor me uit. Die tijd kwam er echter veel te snel, Adwa is toch nog redelijk onverwachts overleden. Je kind hoort niet eerder te overlijden. Het voelt onnatuurlijk en surreëel, alsof de navelstreng zoek is, het creëert en niet op te vullen leegte in je verdere bestaan. Nooit ben je er klaar voor. Vanaf het moment dat je kind geboren is lijkt het alsof hij of zij er altijd al was, het wonder van ons bestaan.

We missen haar nog iedere dag.

Ik heb het niet over de “dood” dat is bewust nl. iets wat dood is bestaat niet meer, is weg. Adwa is niet weg en leeft voort zolang wij leven.  Daarbij geloof ik dat er meer is dan alleen deze wereld, is dat omdat het verlies dragelijker te maken? het maakt niet uit waarom……

Overleden is een woord wat de lading dekt, zoals mijn moeder dat zo mooi zegt; ze is over haar lijden heen. En dat is in Adwa haar geval zo waar.

Hoe geweldig was onze dochter of beter … is onze getalenteerde prachtige dochter. Eerste dilemma, het is gebruikelijker om in het verleden te praten als iemand is overleden. Ik prefereer om in het heden te spreken als ik het over Adwa heb.

Het was vanaf het begin duidelijk dat Adwa een plekje op mijn blog zou krijgen. Waar begin je en tot hoever ga je? Het is begonnen met een verwijzing naar Adwa in de naam van mijn blog dat kun je hier lezen. Ik ga maandelijks een stukje over het leven van Adwa vertellen met de titel: Het verhaal Van Adwa.

De impact van zo’n groot verlies is enorm, het gaat niet alleen over ons kind, het gaat ook over de zus van, de vrouw van, het kleinkind van en de vriendin van vele fijne en lieve vrienden. Voor mijn ouders is het ook zwaar, behalve dat ze met hun eigen verdriet om moeten gaan zien ze ook het verdriet bij hun dochter en kleinzoon.

Ik kan me heel goed voorstellen dat je elkaar kwijtraakt tijdens zo’n groot verlies. Ieder mens verwerkt en beleeft verdriet op zijn/haar manier, dat kan voor verwijdering zorgen.

Het eerste jaar na haar overlijden had ik het liefst continu hard willen schreeuwen: mijn wereld is ingestort ik wil mijn dochter terug! Maar je slikt en probeert andere mensen er niet mee lastig te vallen, je houdt het dichtbij en probeert zo sterk mogelijk te zijn en steekt al je energie in gewoon overeind blijven en troost te bieden aan je kind en geliefden.

Dit schreef ik voor Adwa op 12 juli 2015
Mijn lieve Adwa is ruim twee jaar geleden overleden. Ik hield zo van haar lieve gezicht, haar wijze woorden, haar schaterlach, haar mooie handen, de woensdagavonden……..

Zij was wijs, warm, liefdevol, inspirerend, creatief en grappig. Haar krachtige geest was er één om jaloers op te zijn, zo kleurrijk en vol prachtige gedachten. Met haar creatieve passie zocht zij betekenis en diepgang. Zij raakte velen die haar pad kruisten, omdat zij echt was.

Het lijkt er op dat mensen met bijzondere gaves niet alléén gezegend kunnen zijn, maar ook iets moeten inleveren.

Op 12 juli 2013 is in een klap alles veranderd. 

Daarna is er een ander leven van start gegaan, niet slechter maar wel heel anders. Het is een zegen en soms een best moeilijk te constateren dat je ook weer gelukkig kunt zijn. 

Ik ben dankbaar voor Adwa, dochter, zus en vrouw, voor nu en altijd

In liefde,

Mama